Landgoed Duin en Kruidberg: koninklijke ontvangst met uitzicht op de Theems

Landgoed Duin en Kruidberg: koninklijke ontvangst met uitzicht op de Theems

In Santpoort verrijst landgoed Duin en Kruidberg, ooit het privéverblijf van Jacob Theodoor Cremer, koloniaal ondernemer en voormalig minister. Rond 1907 liet hij op deze plek een imposant buitenhuis bouwen in Hollandse renaissancestijl, gecombineerd met Engelse invloeden. Het huis verving een 17e-eeuws buiten en moest niet alleen grandeur uitstralen, maar ook dienstdoen als representatief verblijf voor vooraanstaande gasten, waaronder zelfs Koningin Wilhelmina. Speciaal voor haar liet Cremer het nabijgelegen station Santpoort-Zuid bouwen, in dezelfde rijke stijl als het landhuis.

Een bijzonder detail is de grote vijverpartij achter het huis. Deze werd niet willekeurig aangelegd, maar geïnspireerd op de rivier de Theems. Cremers Engelse echtgenote verlangde naar het uitzicht van haar jeugd en dus werd het duinlandschap subtiel aangepast aan haar sentiment. De kronkelende waterpartij weerspiegelt niet alleen de stijl van een Engelse landschapstuin, maar ook de persoonlijke liefde die in het ontwerp is meegebakken, een knipoog naar thuis, midden in Kennemerland.

Na Cremers tijd kende Duin en Kruidberg vele levens. Van particulier landgoed werd het rijkskantoor, en later een conferentieoord en hotel. Maar wat blijft, is de samenhang tussen hoofdgebouw, tuin én aanhorigheden. In de makelaardij draait het immers niet alleen om de opstallen, maar ook om zichtlijnen en verhalen. Wie zoekt naar betekenisvol vastgoed, kijkt verder dan de voordeur.

Het landgoed kent veel verhalen, wie weet er nog een?

 

Gerelateerde Nieuwsberichten

Soms zie je het pas, wanneer je even achterover leunt

Soms zie je het pas, wanneer je even achterover leunt

Bij Restaurant Sari in Heemstede gebeurt dat meestal na het eerste biertje, ergens tussen de saté kambing en de daging rendang. De gesprekken worden zachter, het licht warmer én dan ineens valt het oog omhoog. Daar boven de tafels waar al decennia lang verjaardagen worden gevierd, zaken worden beklonken en liefdes worden bezegeld, ontvouwt zich een bijzonder plafond met uit diverse houtsoorten afgebeelde afbeeldingen. Een waaier van lijnen en krullen, bijna als een bloem, die zich langzaam opent. Sommigen zien er een pauwenveer in, anderen een Javaanse bloem óf zelfs een Garuda. Wie langer kijkt ontdekt, dat het plafond bijna lijkt te bewegen.

Waar Haarlem leerde besturen

Waar Haarlem leerde besturen

Sommige gebouwen vertellen niet alleen geschiedenis, ze ademen deze ook uit iedere steen. Het Prinsenhof in Haarlem is zo’n plek. Achter de statige entree, verscholen tussen de oude gevels van de binnenstad, werd eeuwenlang niet geresideerd om te imponeren, maar om te besturen. Regenten, bestuurders en notabelen liepen hier dagelijks over dezelfde natuurstenen vloeren onder hoge vensters, die het licht precies genoeg binnenlieten om waardigheid te suggereren.

Een verbogen geschiedenis van meerdere generaties.

Een verbogen geschiedenis van meerdere generaties.

Koekoeksduin bestaat al langer dan de meeste mensen vermoeden. De eerste vermelding dateert uit 1596, toen hier nog slechts een eenvoudige hofstede lag aan de rand van duin en veen. Door de eeuwen heen groeide het gebied uit tot onderdeel van het grotere Leyduin. In 1920 werd het omvangrijke terrein gesplitst in drie afzonderlijke landgoederen: Leyduin, Vinkenduin en Koekoeksduin. Dat laatste ontwikkelde zich tot een NSW-landgoed van ruim acht hectare met een monumentale duinboerderij verscholen tussen bos en open duin, ooit in handen van een van de grondleggers van de internationale olie-industrie.