Een verbogen geschiedenis van meerdere generaties.

Koekoeksduin bestaat al langer dan de meeste mensen vermoeden. De eerste vermelding dateert uit 1596, toen hier nog slechts een eenvoudige hofstede lag aan de rand van duin en veen. Door de eeuwen heen groeide het gebied uit tot onderdeel van het grotere Leyduin. In 1920 werd het omvangrijke terrein gesplitst in drie afzonderlijke landgoederen: Leyduin, Vinkenduin en Koekoeksduin. Dat laatste ontwikkelde zich tot een NSW-landgoed van ruim acht hectare met een monumentale duinboerderij verscholen tussen bos en open duin, ooit in handen van een van de grondleggers van de internationale olie-industrie.

Latere eigenaren drukten ieder hun eigen stempel op het terrein. Het hoofdgebouw werd onder architectuur aangepast aan de eisen van de tijd, waarbij symmetrie, zichtlijnen en hedendaags wooncomfort zorgvuldig werden hersteld zonder het karakter van het ensemble geweld aan te doen. De monumentale duinboerderij werd later afgesplitst met een eigen bouwkavel en ook delen van de oorspronkelijke grond, waaronder de markante chicane in de toegangsweg, kregen een nieuwe bestemming.

In een volgende fase verscheen op het terrein een afzonderlijk gebouw voor een bijzondere autocollectie, eveneens zorgvuldig ingepast in het duinlandschap. Zo werd het oorspronkelijke landgoed van circa 8,25 hectare uiteindelijk teruggebracht tot ongeveer 6,5 hectare. Minder omvang misschien, maar nog altijd dezelfde essentie: goede landgoederen ontstaan niet in één generatie, ze groeien, veranderen en verzamelen verhalen. Dat lijkt verandering, maar is misschien juist de meest zuivere vorm van continuïteit.