Klein Bentveld: erfgoed met een eigen koers

Klein Bentveld: erfgoed met een eigen koers

Wie Landgoed Klein Bentveld zegt, zegt visie in baksteen. Rond 1923 liet G. van Tienhoven hier een Buitenplaats bouwen naar ontwerp van Andries de Maaker, met een parkplan van Leonard Springer. Over het terrein liep ooit een Vinkenbaan waar de families Van Lennep en Enschedé jaagden op zondag, toen nog mét hoed, zónder vergunningsplicht. Dit was wonen als buitenmens met stand, smaak en een geweer in de kast.

In de jaren ’70 van de vorige eeuw werd de tuinmanswoning aan de Bentveldsweg met tussenliggend perceel verkocht. Exit Westflank. Maar zie: met de juiste wethouder werd de Noordzijde verrijkt met een ingetogen Koetshuis met aan de Zuidzijde een zwembad met Olymische afmetingen en een Poolhouse dat subtiel knipoogt naar het Hoofdhuis. Alles in verhouding, niets over the top, precies zoals het een landgoed betaamt dat zichzelf opnieuw uitvindt.

’t Jagthuys, op de hoek met de Mr. H. Enschedéweg, werd begin deze eeuw toegevoegd. Het resultaat? Een ensemble dat niet leunt op nostalgie maar groeit vanuit karakter. De kracht van Klein Bentveld zit niet alleen in hectare of historie, maar in het vermogen om stijlvol te evolueren. Hier woont geen bewoner, hier woont een rentmeester in een landschap met geheugen én toekomst.

 

Gerelateerde Nieuwsberichten

Endymion hier wint uitleg het van aanprijzing

Endymion hier wint uitleg het van aanprijzing

Endymion is geen villa die zich in één oogopslag prijsgeeft. Bij aankomst overheersen rust en symmetrie; het vernuft openbaart zich pas daarna. Het complex werd in 1910 ontworpen door H.Th. Wijdeveld, een architect, die klassieke ordening wist te verbinden met abstractie en maatvoering. Geen decoratie om de decoratie, maar beheerste architectuur waarin elke ingreep functioneel en leesbaar is.

Kennemerland: waar het leven al eeuwen in bloei staat.

Kennemerland: waar het leven al eeuwen in bloei staat.

Zodra in Kennemerland het eerste groen terugkeert, gebeurt er iets bijzonders. De duinen kleuren weer zacht, de oude lanen lopen uit en in de Haarlemmerhout lijkt het licht ineens vriendelijker door de uitlopende takken te vallen. Wie hier woont, weet: dit is waarom we blijven.

Een tik van de molen.....

Een tik van de molen.....

Aan het Spaarne staat De Adriaan. Een molen die je niet behoeft uit te leggen aan Haarlemmers, maar waarvan je de geschiedenis wél steeds beter leert begrijpen. Ooit gebouwd als werkmolen, bedoeld om te draaien, te malen en te verdienen. Geen romantiek, maar noodzaak. De wieken stonden hier niet voor het zicht, maar voor brood op de plank en handel in de stad.