English
Nederlands
Een zelfvoorzienend landgoed.
Lang voordat de term ‘off-grid’ hip werd, bestonden er in Kennemerland al buitenplaatsen die volledig in hun eigen onderhoud voorzagen. Eén daarvan was de voorloper van het huidige Klein Bentveld: een zelfvoorzienend landgoed met moestuin, boomgaard, waterput, kippenhokken en zelfs een eigen bakhuis. Alles wat nodig was voor een comfortabel bestaan, werd ter plekke verbouwd, geoogst, gemolken of gebakken.
Zelfvoorzienend betekende: geen afhankelijkheid van dorpen of steden. Vers brood kwam niet van de bakker, maar uit de eigen oven. Melk kwam niet in flessen, maar rechtstreeks van de koe in de aanhorige stal. Zelfs brandhout werd uit het eigen bos gehaald, regenwater opgevangen, groente gekweekt in eigen tuinderij en geweckt voor de winter. Luxe ging hand in hand met praktische duurzaamheid, lang voordat dat een modewoord was.
Van de oorspronkelijke opzet van het landgoed is slechts weinig tastbaar overgebleven, maar het oorspronkelijke streven naar harmonie tussen mens, huis en landschap is nooit verdwenen. Voor wie zich afvraagt waar een mens echt blij van wordt, dan is dat niet alleen comfort maar ook de vrijheid om je eigen leven vorm te geven.
Gerelateerde Nieuwsberichten
Soms zie je het pas, wanneer je even achterover leunt
30-6-2026 —
Bij Restaurant Sari in Heemstede gebeurt dat meestal na het eerste biertje, ergens tussen de saté kambing en de daging rendang. De gesprekken worden zachter, het licht warmer én dan ineens valt het oog omhoog. Daar boven de tafels waar al decennia lang verjaardagen worden gevierd, zaken worden beklonken en liefdes worden bezegeld, ontvouwt zich een bijzonder plafond met uit diverse houtsoorten afgebeelde afbeeldingen. Een waaier van lijnen en krullen, bijna als een bloem, die zich langzaam opent. Sommigen zien er een pauwenveer in, anderen een Javaanse bloem óf zelfs een Garuda. Wie langer kijkt ontdekt, dat het plafond bijna lijkt te bewegen.
Waar Haarlem leerde besturen
15-6-2026 —
Sommige gebouwen vertellen niet alleen geschiedenis, ze ademen deze ook uit iedere steen. Het Prinsenhof in Haarlem is zo’n plek. Achter de statige entree, verscholen tussen de oude gevels van de binnenstad, werd eeuwenlang niet geresideerd om te imponeren, maar om te besturen. Regenten, bestuurders en notabelen liepen hier dagelijks over dezelfde natuurstenen vloeren onder hoge vensters, die het licht precies genoeg binnenlieten om waardigheid te suggereren.
Een verbogen geschiedenis van meerdere generaties.
18-5-2026 —