Een tik van de molen.....
24-1-2026 —
Aan het Spaarne staat De Adriaan. Een molen die je niet behoeft uit te leggen aan Haarlemmers, maar waarvan je de geschiedenis wél steeds beter leert begrijpen. Ooit gebouwd als werkmolen, bedoeld om te draaien, te malen en te verdienen. Geen romantiek, maar noodzaak. De wieken stonden hier niet voor het zicht, maar voor brood op de plank en handel in de stad.
De Adriaan kende verschillende levens. Als korenmolen, als industriële kracht, later zelfs als opslag en herkenbaar silhouet zonder functie. Tot de brand in 1932 een punt zette achter dat hoofdstuk. Wat restte was leegte aan het Spaarne, een gemis dat pas echt voelbaar werd toen hij er niet meer stond. En zoals dat vaak gaat, ontdek je de waarde van een gebouw pas als het verdwenen is.
In 2002 keerde De Adriaan terug, niet als werkpaard van de economie maar als drager van betekenis. Vandaag is het museum een ontmoetingsplek en een baken aan het water, waar je kennis kunt maken met de eeuwenoude techniek om wind om te zetten in productieve energie. Gebouwen veranderen, functies verschuiven, maar plekken met een verhaal én regulier meerjarig onderhoud blijven essentieel.
Gerelateerde Nieuwsberichten
Het levende erfgoed langs de grachten
4-10-2026 —
Wie aan de Amsterdamse grachten denkt, ziet statige gevels, bruggen en spiegelend water. Maar kijk eens omhoog. Dan ontdekt u misschien wel het oudste erfgoed van de stad. Al ruim vierhonderd jaar worden langs de grachten bomen geplant. Amsterdam was daarmee één van de eerste Europese steden die bomen bewust onderdeel maakte van haar stedenbouw. Ze geven schaduw, zuiveren de lucht, bieden ruimte aan vogels en insecten én bepalen al eeuwenlang het karakter van de grachtengordel. Zonder bomen zou Amsterdam nog steeds mooi zijn, maar nooit dezelfde stad.
Op cursus..... Kasteel Sterkenburg te koop. Al wist de eigenaar van niets
25-9-2026 —
Kasteel Sterkenburg bij Driebergen-Rijsenburg kent een geschiedenis die teruggaat tot de middeleeuwen. De imposante ronde toren – een donjon – is daarvan nog altijd de meest zichtbare getuige. Eeuwenlang werd er gebouwd, verbouwd en gewoond. Veel later zat ik in het naastgelegen Koetshuys op een makelaarscursus. De opdracht: bedenk het meest extravagante verkoopplan. Tegen mijn buurman Edwin, een collega uit Amstelveen, zei ik: “Laten we doen alsof wij dit kasteel in de verkoop hebben?” Brochure gemaakt, verkooppraatje erbij, de docent was enthousiast. Wij natuurlijk nog enthousiaster.
Montmartre – Parijs zit soms gewoon onder je voeten
14-9-2026 —
Wie Montmartre zegt, denkt aan Place du Tertre, schilders, terrasjes en natuurlijk de Sacré-Cœur. Maar onder al die Parijse romantiek schuilt een minder bekend verhaal. Eeuwenlang werd in de heuvel van Montmartre op grote schaal gips gewonnen. Het gesteente werd uitgehakt, gebrand en fijngemalen tot het witte bouwmateriaal dat zo beroemd werd dat de Engelsen het uiteindelijk simpelweg Plaster of Paris noemden. Parijs als merknaam voor… een zak gips. Je moet er maar op komen.


