De geur van appeltaart of een bezichtiging 2.0?

De geur van appeltaart of een bezichtiging 2.0?

Bezichtigingen, sommigen zien het als een soort hindernisbaan met makelaars, anderen als een gezellige zondagmiddagbesteding met een cappuccino. Hoe zorg je er nou voor dat de potentiële koper zich écht thuis voelt, nog voordat de koop rond is? Simpel: door rust in de tent, geen stijf gedoe en vooral geen makelaar die zich gedraagt als een overijverige gids bij een museale rondleiding.

Begin met een relaxte sfeer. Een kopje cappuccino voor de ouders, limonade voor de kids en… let op: “kleurplaten van het huis zelf". Want als de kleintjes zich vermaken met het inkleuren van hun misschien wel nieuwe huis, kunnen de ouders relaxed rondkijken. En dat kijken, dat moet kunnen zonder een makelaar in je nek, die je bestookt met allerlei feitjes en wetenswaardigheden. Gewoon, rustig zelf even voelen: hoe klinkt het in deze kamer? Hoe valt het licht? En zou mijn bank hier staan?

Kortom: een goede bezichtiging is als thuiskomen, zonder dat je al verhuisd bent. Appeltaart is leuk, maar een bezichtiging 2.0 is een ervaring. En die geef je door ruimte, rust en nét dat beetje extra aandacht voor beleving.

 

Gerelateerde Nieuwsberichten

Het levende erfgoed langs de grachten

Het levende erfgoed langs de grachten

Wie aan de Amsterdamse grachten denkt, ziet statige gevels, bruggen en spiegelend water. Maar kijk eens omhoog. Dan ontdekt u misschien wel het oudste erfgoed van de stad. Al ruim vierhonderd jaar worden langs de grachten bomen geplant. Amsterdam was daarmee één van de eerste Europese steden die bomen bewust onderdeel maakte van haar stedenbouw. Ze geven schaduw, zuiveren de lucht, bieden ruimte aan vogels en insecten én bepalen al eeuwenlang het karakter van de grachtengordel. Zonder bomen zou Amsterdam nog steeds mooi zijn, maar nooit dezelfde stad.

Op cursus..... Kasteel Sterkenburg te koop. Al wist de eigenaar van niets

Op cursus..... Kasteel Sterkenburg te koop. Al wist de eigenaar van niets

Kasteel Sterkenburg bij Driebergen-Rijsenburg kent een geschiedenis die teruggaat tot de middeleeuwen. De imposante ronde toren – een donjon – is daarvan nog altijd de meest zichtbare getuige. Eeuwenlang werd er gebouwd, verbouwd en gewoond. Veel later zat ik in het naastgelegen Koetshuys op een makelaarscursus. De opdracht: bedenk het meest extravagante verkoopplan. Tegen mijn buurman Edwin, een collega uit Amstelveen, zei ik: “Laten we doen alsof wij dit kasteel in de verkoop hebben?” Brochure gemaakt, verkooppraatje erbij, de docent was enthousiast. Wij natuurlijk nog enthousiaster.

Montmartre – Parijs zit soms gewoon onder je voeten

Montmartre – Parijs zit soms gewoon onder je voeten

Wie Montmartre zegt, denkt aan Place du Tertre, schilders, terrasjes en natuurlijk de Sacré-Cœur. Maar onder al die Parijse romantiek schuilt een minder bekend verhaal. Eeuwenlang werd in de heuvel van Montmartre op grote schaal gips gewonnen. Het gesteente werd uitgehakt, gebrand en fijngemalen tot het witte bouwmateriaal dat zo beroemd werd dat de Engelsen het uiteindelijk simpelweg Plaster of Paris noemden. Parijs als merknaam voor… een zak gips. Je moet er maar op komen.