d’ Haringbuys, waar welvaart landde aan de Viersprong.
Aan de rand van Aerdenhout waar ooit de Viersprong was, maar inmiddels keurig een rotonde is aangelegd, staat d’ Haringbuys. Een pand met een gevel die z’n naam eer aandoet. Oorspronkelijk gebouwd rond 1764 als halteplaats voor vishandel en -transport, bood het onderdak aan hen die van de haring leefden. Niet voor niets prijkt er op de gevel een rijm met de strekking dat wie zijn vleet uitstuurt, goede winst kan genieten en daarna met volle emmer én hart naar huis keert om daar te brengen… bezigheijt.
Want, zo luidt het oud-Hollandse gezegde:
De Buysen die hun Vleeten schieten,
Doen vele goede Winst genieten,
De Welvaart wordter door verbreyden,
Ghijsietse van het Haringvangen,
Weerkomen en naar Huys verlangen,
Om daar te brengen Bezigheijt.
Een ode aan de haringvisserij, maar ook een knipoog naar de koopmanstraditie van deze streek. Vandaag geen haringkarren meer, maar nog steeds een plek waar bedrijvigheid, karakter en historie hand in hand gaan, want net als destijds bij de vissers, is de mooiste vangst voor de makelaar nog altijd een tevreden klant.
Gerelateerde Nieuwsberichten
Soms zie je het pas, wanneer je even achterover leunt
30-6-2026 —
Bij Restaurant Sari in Heemstede gebeurt dat meestal na het eerste biertje, ergens tussen de saté kambing en de daging rendang. De gesprekken worden zachter, het licht warmer én dan ineens valt het oog omhoog. Daar boven de tafels waar al decennia lang verjaardagen worden gevierd, zaken worden beklonken en liefdes worden bezegeld, ontvouwt zich een bijzonder plafond met uit diverse houtsoorten afgebeelde afbeeldingen. Een waaier van lijnen en krullen, bijna als een bloem, die zich langzaam opent. Sommigen zien er een pauwenveer in, anderen een Javaanse bloem óf zelfs een Garuda. Wie langer kijkt ontdekt, dat het plafond bijna lijkt te bewegen.
Waar Haarlem leerde besturen
15-6-2026 —
Sommige gebouwen vertellen niet alleen geschiedenis, ze ademen deze ook uit iedere steen. Het Prinsenhof in Haarlem is zo’n plek. Achter de statige entree, verscholen tussen de oude gevels van de binnenstad, werd eeuwenlang niet geresideerd om te imponeren, maar om te besturen. Regenten, bestuurders en notabelen liepen hier dagelijks over dezelfde natuurstenen vloeren onder hoge vensters, die het licht precies genoeg binnenlieten om waardigheid te suggereren.
Een verbogen geschiedenis van meerdere generaties.
18-5-2026 —


