English
Nederlands
Toen de laatste gaslantaarn van Haarlem doofde
21-8-2026 —
Op 4 november 1965 doofde bij het Proveniershofje de laatste gaslantaarn van Haarlem. Na ruim 130 jaar koos de stad definitief voor elektrisch licht: efficiënter, betrouwbaarder en vooral moderner. Toch verdween met die laatste vlam meer dan een manier van straatverlichting. Generaties Haarlemmers hadden eronder gewandeld, elkaar ontmoet en hun weg naar huis gevonden. De vlam verdween, de herinneringen bleven.
Met de makelaardij is het niet anders gesteld. De etalage, krantenadvertentie en stapel dossiers maakten plaats voor Funda, social media, data, algoritmes en inmiddels AI. Soms wordt gevraagd of de makelaar daardoor zo langzamerhand overbodig wordt. Ik denk van niet. Technologie kan inmiddels bijna alles sneller dan wij, maar ervaring, vertrouwen en op het juiste moment je mond houden laten zich vooralsnog niet automatiseren.
Na ruim een halve eeuw in het vak heb ik heel wat zien komen én verdwijnen. En misschien is dat juist het aardige van vooruitgang: je hoeft het oude niet krampachtig brandend te houden om te waarderen wat het heeft gebracht. Haarlem deed in 1965 gewoon het licht aan.
De laatste gasvlam doofde, goed vakmanschap gelukkig nooit!
Gerelateerde Nieuwsberichten
Het levende erfgoed langs de grachten
4-10-2026 —
Wie aan de Amsterdamse grachten denkt, ziet statige gevels, bruggen en spiegelend water. Maar kijk eens omhoog. Dan ontdekt u misschien wel het oudste erfgoed van de stad. Al ruim vierhonderd jaar worden langs de grachten bomen geplant. Amsterdam was daarmee één van de eerste Europese steden die bomen bewust onderdeel maakte van haar stedenbouw. Ze geven schaduw, zuiveren de lucht, bieden ruimte aan vogels en insecten én bepalen al eeuwenlang het karakter van de grachtengordel. Zonder bomen zou Amsterdam nog steeds mooi zijn, maar nooit dezelfde stad.
Op cursus..... Kasteel Sterkenburg te koop. Al wist de eigenaar van niets
25-9-2026 —
Kasteel Sterkenburg bij Driebergen-Rijsenburg kent een geschiedenis die teruggaat tot de middeleeuwen. De imposante ronde toren – een donjon – is daarvan nog altijd de meest zichtbare getuige. Eeuwenlang werd er gebouwd, verbouwd en gewoond. Veel later zat ik in het naastgelegen Koetshuys op een makelaarscursus. De opdracht: bedenk het meest extravagante verkoopplan. Tegen mijn buurman Edwin, een collega uit Amstelveen, zei ik: “Laten we doen alsof wij dit kasteel in de verkoop hebben?” Brochure gemaakt, verkooppraatje erbij, de docent was enthousiast. Wij natuurlijk nog enthousiaster.
Montmartre – Parijs zit soms gewoon onder je voeten
14-9-2026 —
Wie Montmartre zegt, denkt aan Place du Tertre, schilders, terrasjes en natuurlijk de Sacré-Cœur. Maar onder al die Parijse romantiek schuilt een minder bekend verhaal. Eeuwenlang werd in de heuvel van Montmartre op grote schaal gips gewonnen. Het gesteente werd uitgehakt, gebrand en fijngemalen tot het witte bouwmateriaal dat zo beroemd werd dat de Engelsen het uiteindelijk simpelweg Plaster of Paris noemden. Parijs als merknaam voor… een zak gips. Je moet er maar op komen.