Beëdigd met een grijns.

In 1996 liep ik de rechtbank van Haarlem binnen voor mijn beëdiging als makelaar. Bij de draaideur kwam Oom Foppe naar buiten een bekende strafpleiter, toga over de arm, bef erbovenop. “Ben je stout geweest?” vroeg hij grijnzend. “Nee, Oom Foppe, ik kom voor m’n beëdiging.” Zijn gevatte alleszeggende antwoord: “Ah, dan kan je eindelijk de boel legaal besodemieteren!”

Achter deze grap schuilt een gechargeerd misverstand over het makelaarschap.

Als makelaar vertegenwoordig je niet alleen belangen, je vertaalt wensen, overziet risico’s, bewaakt de balans, houdt rust in de tent en bent hoeder van de zaak. Makelaarschap draait om vertrouwen en dit laatste komt te voet en gaat te paard. Die eed, nu belofte, is méér dan een formaliteit, het is een gedachtegoed die je elke dag opnieuw waar dient te maken.

En laten we eerlijk zijn: huizen verkopen kan iedereen, maar de juiste match maken zit ’m in het verhaal, de context én de connectie. Een beetje verleiden is toegestaan, maar dan wél met recht en reden. Daarvoor diende destijds dan ook de beëdiging, tegenwoordig de belofte om het beroep naar eer-en geweten uit te zullen voeren.