Endymion hier wint uitleg het van aanprijzing

Endymion hier wint uitleg het van aanprijzing

Endymion is geen villa die zich in één oogopslag prijsgeeft. Bij aankomst overheersen rust en symmetrie; het vernuft openbaart zich pas daarna. Het complex werd in 1910 ontworpen door H.Th. Wijdeveld, een architect, die klassieke ordening wist te verbinden met abstractie en maatvoering. Geen decoratie om de decoratie, maar beheerste architectuur waarin elke ingreep functioneel en leesbaar is.

De plattegrond is rechthoekig en rationeel opgezet met lichte uitspringende bouwdelen, die het volume articuleren zonder de hoofdstructuur te doorbreken. De villa telt twee bouwlagen onder een mansardekap met lichte zeeg en karakteristieke koeienogen, gedekt met leien. De gevels zijn uitgevoerd in gepleisterde baksteen, rustend op een uitkragende plint. De vensteropeningen zijn zorgvuldig gepositioneerd en hiërarchisch geordend, waarbij elke gevel zijn eigen functie en rang binnen het geheel behoudt. Dorische zuilen, horizontale geledingen en pilasters met een subtiele entasis verwijzen naar klassieke vormentaal, maar zijn sterk vereenvoudigd en bijna grafisch toegepast. Architectuur die niet verleidt door ornament, maar overtuigt door proportie en samenhang.

Ook de daglichttoetreding is integraal onderdeel van het ontwerp. De vensters liggen verdiept in het gevelvlak, waardoor schaduwwerking en reliëf ontstaan. De bel-etage is helder leesbaar in de opbouw, terwijl de belangrijkste gevel zich bewust naar de tuin richt. Dit is bouwen vanuit compositie en gebruik, niet vanuit effectbejag. Voor de makelaar ligt hier de les besloten: sommige huizen vragen geen superlatieven, maar uitleg. Endymion vraagt geen haast, maar aandacht. Wie de architectuur begrijpt, begrijpt waarom dit geen villa is die zich aanpast, maar één die standhoudt.

 

 

 

Gerelateerde Nieuwsberichten

Soms zie je het pas, wanneer je even achterover leunt

Soms zie je het pas, wanneer je even achterover leunt

Bij Restaurant Sari in Heemstede gebeurt dat meestal na het eerste biertje, ergens tussen de saté kambing en de daging rendang. De gesprekken worden zachter, het licht warmer én dan ineens valt het oog omhoog. Daar boven de tafels waar al decennia lang verjaardagen worden gevierd, zaken worden beklonken en liefdes worden bezegeld, ontvouwt zich een bijzonder plafond met uit diverse houtsoorten afgebeelde afbeeldingen. Een waaier van lijnen en krullen, bijna als een bloem, die zich langzaam opent. Sommigen zien er een pauwenveer in, anderen een Javaanse bloem óf zelfs een Garuda. Wie langer kijkt ontdekt, dat het plafond bijna lijkt te bewegen.

Waar Haarlem leerde besturen

Waar Haarlem leerde besturen

Sommige gebouwen vertellen niet alleen geschiedenis, ze ademen deze ook uit iedere steen. Het Prinsenhof in Haarlem is zo’n plek. Achter de statige entree, verscholen tussen de oude gevels van de binnenstad, werd eeuwenlang niet geresideerd om te imponeren, maar om te besturen. Regenten, bestuurders en notabelen liepen hier dagelijks over dezelfde natuurstenen vloeren onder hoge vensters, die het licht precies genoeg binnenlieten om waardigheid te suggereren.

Een verbogen geschiedenis van meerdere generaties.

Een verbogen geschiedenis van meerdere generaties.

Koekoeksduin bestaat al langer dan de meeste mensen vermoeden. De eerste vermelding dateert uit 1596, toen hier nog slechts een eenvoudige hofstede lag aan de rand van duin en veen. Door de eeuwen heen groeide het gebied uit tot onderdeel van het grotere Leyduin. In 1920 werd het omvangrijke terrein gesplitst in drie afzonderlijke landgoederen: Leyduin, Vinkenduin en Koekoeksduin. Dat laatste ontwikkelde zich tot een NSW-landgoed van ruim acht hectare met een monumentale duinboerderij verscholen tussen bos en open duin, ooit in handen van een van de grondleggers van de internationale olie-industrie.